วันที่ถูกลืม วัยที่ถูกลืม

วันก่อนขึ้นรถเมล์ ก่อนก้าวขาลงจากรถเห็นสติ๊กเกอร์ติดอยู่บนรถบอกว่า “วันที่ 13 เมษายน ผู้สูงอายุขึ้นรถเมล์ฟรี เนื่องในวันผู้สูงอายุ” สารภาพตามตรงว่าผมไม่เคยรู้มาก่อน และเชื่อว่าหลายๆคนก็คงไม่รู้ว่าวันที่13 เมษายน จะมีอะไรที่มากกว่าวันสงกรานต์

นอกจากนั้นสติ๊กเกอร์ที่ติดอยู่ยังทำให้ผมรู้ว่ามีคนบางกลุ่มที่ยังไม่ลืมผู้สูงอายุ ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่ซึ่งอยู่ในวัยที่เต็มไปด้วยพลัง จะลืมไปแล้วว่ายังมีวัยที่เริ่มหมดเรี่ยวแรงและต้องเดินอย่าง ‘ชะลอ’ ในวัยชรา

ผมนึกถึงตัวเองในตอนแก่ ถึงตอนนั้นผมคงเปลี่ยนไปหลายอย่าง คงทำอะไรได้ไม่คล่องตัว และความจำก็คงไม่ดีเหมือนตอนนี้ เหมือนว่าธรรมชาติจะคิดมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ให้ตอนเด็กเรามีสมองว่างเปล่าเพื่อที่จะจดจำอะไรได้มากมาย เพราะเราเกิดมาเราไม่รู้อะไรเลย ทำให้วัยเด็กจะจดจำอะไรได้ดี พอโตเป็นผู้ใหญ่เราก็สามารถจัดการสมองเราได้อย่างประสิทธิภาพมากขึ้น เราสามารถหยิบนั่นเข้า(จำ) หยิบนี่ออก(ลืม) ได้อย่างสบาย แต่พอถึงวัยชราธรรมชาติจะเริ่มจำกัดให้เราจำอะไรได้น้อยลง จนหลายๆเรื่องเราอาจจะลืมไปเลย

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมว่าเราจะไม่มีวันลืมคือคนที่เรา “เลือก” ที่จะจำ ผมสังเกตเห็นคนแก่หลายคนแม้จะไม่เจอลูกหลานมานานแต่พอเห็นหน้าทีไรน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง หรือจะเป็นคนแก่ที่คู่ชีวิตด่วนจากโลกนี้ไปก่อน พอหยิบรูปขึ้นมาดูทีไรก็อยากจะ “ตาม” ไปทุกที ผมเชื่อว่าธรรมชาติได้กำหนดพื้นที่ความจำของคนชราให้เหลือเพียงน้อยนิดเพื่อที่จะใช้บันทึกคนที่เราอยากจำจริงๆเท่านั้น

เหมือนธรรมชาติกำลังบอกเราว่าให้ใช้เวลาที่เหลือไม่มากอยู่กับคนที่เรา ‘เลือก’ ที่จะ ‘จำ’

มีภาพอยู่ภาพหนึ่งที่ผมยังคงจำได้ติดตาและติดใจซึ่งผมได้บันทึกไว้ในไดอารี่

8 ก.ค. 50

วันนี้ตอนเย็นระหว่างเดินออกไปปากซอยเพื่อที่จะไปเตะบอล ได้เห็นภาพประทับใจ เป็นภาพคนแก่ชายหญิงรุ่นอากง อาม่า นั่งอยู่หน้าบ้านคุยกัน บรรยากาศตอนนั้นฝนตกปรอยๆ แม้อากาศจะเย็น แต่ผมกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ผมว่าอากง อาม่าคู่นี้คงผ่านร้อน ผ่านหนาวมามาก ดูจากใบหน้ารู้ได้เลยว่าคงลำบากมามาก แต่ในวันนี้ทั้ง 2 คนก็ได้ใช้ชีวิตในบั้นปลายร่วมกันอย่างมีความสุข

ผมนึกถึงภาพผมตอนแก่ นั่งคุยกับคนที่ผมรักหน้าบ้านภายใต้อากาศเย็นๆหลังฝนตก

บางที การรอความตายอาจไม่น่ากลัวอย่างที่คิด 

เบลล์

ผมเชื่ออย่างหนึ่ง ว่าถึงแม้วัยชราจะเป็นวัยที่จำอะไรไม่ค่อยได้ และถูกลืมอยู่บ่อยๆ แต่มันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะลืมเราบ้าง แต่มันสำคัญตรงที่เราจำใครได้บ้างต่างหาก