“น้ำ” มันแพง

ช่วงนี้ผมเข้าร้านอาหารแล้วรู้สึกแปลกๆไป

ร้านอาหารที่ผมพูดถึงนั้น ผมหมายถึงร้านอาหารที่ผมเคยใช้บริการเป็นปกติ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารตามสั่ง ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านข้าวแกง และร้านอื่นๆอีกหลายร้าน

ที่ผมว่าแปลกไปผมหมายถึง “น้ำแข็งเปล่า”

แต่ก่อนตอนผมเด็กๆ ผมรู้สึกว่าน้ำแข็งเปล่าเป็นอะไรที่ถือเป็นน้ำใจจาก “คนขาย” เป็นอะไรที่ถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่เราควรจะได้จากทางร้านเช่นเดียวกับ กระดาษทิชชู่ ไม้จิ้มฟัน และพวงพริก

ตอนผมเด็กๆบางร้านไว้ใจถึงขนาดให้เราตักน้ำแข็งกันตามใจชอบ ใครก็รู้ว่าบ้านเราเป็นเมืองร้อน เผลอเดี๋ยวเดียวน้ำแข็งก็ละลายหมดแก้วแล้ว

บางร้านใจดีชงน้ำชา

บางร้านทำโรแมนติก เสกน้ำเป็นสีชมพูด้วยน้ำยาอุทัย

แต่ไม่ว่าจะน้ำอะไรผมก็รู้สึกดี และรู้สึกว่ามันเป็น “น้ำใจ”

ท่ามกลางเศรษฐกิจตกต่ำ น้ำแข็งเปล่าฟรีก็ดูจะลดจำนวนลงตามไปด้วย ลดลงจนกลายเป็นของหายากในตอนนี้ ร้านไหนแก้วละบาทถือว่าปกติ บางร้าน 2 บาท มีอยู่ร้านน้ำแข็งเปล่าราคาแก้วละ 15 บาท

หรือว่าตอนนี้การเอาตัวรอดจากเศรษฐกิจอันตกต่ำจะทำให้เราลืมน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เราเคยให้ต่อกัน

เป็นไปได้มั้ยว่าวันหนึ่งจะไม่เหลือ “น้ำแข็งเปล่าฟรี” อีกต่อไป

และถ้าถึงวันนั้นผมคงไม่แปลกใจ เพราะในยุคที่ “น้ำมัน” แพง

“น้ำ” มันแพง

“ปกติ” สุข

ตื่นเช้ามาวันนี้รู้สึกแปลกๆ

หันขวายังไม่รู้สึกอะไร แต่พอหันซ้ายเจ็บจี๊ดทันที รู้เลยว่าเมื่อคืนนอนตกหมอน ทำให้ส่งผลต่อการปฏิสัมพันธ์กับคนข้างซ้ายตลอดทั้งวัน

ผมว่าอาการตกหมอนเป็นอะไรที่น่ารำคาญและทรมาน ใครที่เคยนอนตกหมอนคงรู้ และถ้าให้ผมเลือกผมยอมนอนตกเตียงดีกว่า อย่างน้อยก็แค่ฟกช้ำในจุดที่มองไม่เห็น

ผมรู้สึกว่าการนอนตกหมอนคล้ายกับการเป็นปุ่มร้อนใน

เป็นอะไรที่เราจะไม่รู้วันหายที่แน่นอน ไม่รู้ว่าเราจะกลับเป็นปกติวันไหน ต่อให้ทายาที่แผลหรือนวดยาที่คอ เพราะสิ่งที่จะทำให้เรากลับเป็นปกติอีกครั้งคือ “เวลา”
 
แต่อย่างน้อยการนอนตกหมอนเมื่อคืนก็ทำให้ผมคิดอะไรได้บางอย่าง
 
มันทำให้ผมเห็นคุณค่าในเวลาที่คอผมเป็น “ปกติ” ซึ่งปกติเราคงไม่คิดว่าความ “ปกติ” เป็นความโชคดีอย่างหนึ่ง
 
ในวันที่เป็นปุ่มร้อนใน ผมมักนึกอิจฉาคนที่ปากไม่มีปุ่ม
 
ความจริงสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขอาจไม่จำเป็นจะต้องเป็นสิ่งที่ “พิเศษ” เสมอไป
 
ตอนนี้ ผมแค่อยากกลับเป็น “ปกติ”

อีกครั้ง…