ตื่นเช้ามาวันนี้รู้สึกแปลกๆ
หันขวายังไม่รู้สึกอะไร แต่พอหันซ้ายเจ็บจี๊ดทันที รู้เลยว่าเมื่อคืนนอนตกหมอน ทำให้ส่งผลต่อการปฏิสัมพันธ์กับคนข้างซ้ายตลอดทั้งวัน
ผมว่าอาการตกหมอนเป็นอะไรที่น่ารำคาญและทรมาน ใครที่เคยนอนตกหมอนคงรู้ และถ้าให้ผมเลือกผมยอมนอนตกเตียงดีกว่า อย่างน้อยก็แค่ฟกช้ำในจุดที่มองไม่เห็น
ผมรู้สึกว่าการนอนตกหมอนคล้ายกับการเป็นปุ่มร้อนใน
เป็นอะไรที่เราจะไม่รู้วันหายที่แน่นอน ไม่รู้ว่าเราจะกลับเป็นปกติวันไหน ต่อให้ทายาที่แผลหรือนวดยาที่คอ เพราะสิ่งที่จะทำให้เรากลับเป็นปกติอีกครั้งคือ “เวลา”
แต่อย่างน้อยการนอนตกหมอนเมื่อคืนก็ทำให้ผมคิดอะไรได้บางอย่าง
มันทำให้ผมเห็นคุณค่าในเวลาที่คอผมเป็น “ปกติ” ซึ่งปกติเราคงไม่คิดว่าความ “ปกติ” เป็นความโชคดีอย่างหนึ่ง
ในวันที่เป็นปุ่มร้อนใน ผมมักนึกอิจฉาคนที่ปากไม่มีปุ่ม
ความจริงสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขอาจไม่จำเป็นจะต้องเป็นสิ่งที่ “พิเศษ” เสมอไป
ตอนนี้ ผมแค่อยากกลับเป็น “ปกติ”
อีกครั้ง…
