ผมเชื่อมาตลอดว่าร่มหนึ่งคัน มีไว้ใช้สำหรับคนหนึ่งคน
ที่ผมเชื่ออย่างนั้นเพราะเวลาผมอยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกับใคร ตัวผมมักจะเปียกปอนไปข้างหนึ่ง คนยืนข้างซ้ายก็เปียกด้านซ้าย คนยืนด้านขวาก็เปียกด้านขวา ยืนตรงกลางก็ไม่ได้เพราะจะทำให้อีกคนเปียกทั้งตัว
แต่ถึงอย่างไร การที่เราจะมีโอกาสได้อยู่ร่มคันเดียวกับใครก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
การที่เราจะชวนใครสักคนมาเป็นเพื่อนร่วมร่ม ผมเชื่อว่าเราต้องสนิทกันพอสมควร ภายใต้พื้นที่เล็กขนาดนั้นถ้าไม่สนิทกัน ผมว่าคงอึดอัดน่าดู
โชคดีที่เพื่อนร่วมร่มของผมมักจะเป็น ‘เธอ’–คนที่ผมอยากร่วมร่มด้วย
และในช่วงที่ฝนมักจะตกตามใจ มาแบบไม่บอกกล่าว ทำให้หลายคนต้องพกร่มติดตัวคนละคัน
‘หนึ่งคน’ ก็ ‘หนึ่งคัน’
แต่ร่มของ ‘เธอ’ มักไม่ค่อยได้ใช้งานเท่าไหร่ เพราะยามฝนเทลงมา ผมมักจะอยู่กับเธอ และร่มของผมก็ทำหน้าที่เป็นที่คุ้มหัวให้เราสองคนเดินฝ่าสายน้ำที่กระหน่ำลงมา
อย่าคิดว่าเราสองคนจะไม่เปียกนะครับ
ซีกซ้ายของผมแทบจะหาพื้นที่แห้งไม่เจอ ของเธอก็เช่นกัน ซีกขวาของเธอเต็มไปด้วยหยดน้ำ
จะไม่เปียกได้อย่างไรครับ ก็ร่มหนึ่งคันเขามีไว้ใช้สำหรับคนเพียงหนึ่งคน
ถึงอย่างไร การที่ผมมีเธอเป็นเพื่อนร่วมร่ม ก็ทำให้ผมรู้สึกดี แม้แขนข้างหนึ่งจะถูกเบียดออกมานอกร่ม แต่รู้ไหม แขนอีกข้างหนึ่งของผมมันใกล้แขนอีกข้างหนึ่งของ ‘เธอ’ แค่ไหน มันทำให้ผมรู้สึก ‘อุ่นๆ’ อย่างบอกไม่ถูก
และตอนนี้ ผมเริ่มติดการเดินภายใต้ร่มโดยมี ‘เพื่อนร่วมร่ม’ เสียแล้ว
แต่ปัญหาคือ ‘เธอ’ คนที่ผมอยากให้มาเป็น ‘เพื่อนร่วมร่ม’ สิครับ
ตอนนี้เธอไม่อยู่กับผมแล้ว
ก็ได้แต่หวังว่าสักวัน เราคงได้ร่วมร่มกันอีก
เมื่อคืนฝนตกหนัก ผมเดินอยู่ภายใต้ร่มเพียงลำพัง
ผมเพิ่งรู้ว่า พื้นที่ภายใต้ร่มหนึ่งคัน
มันกว้างเกินไปสำหรับคนหนึ่งคน
